DUKANOVIC

Najznacajnije drzavno priznanje u oblasti kulture u Crnoj Gori, Njegoseva nagrada, svecano je urucena, na dan Njegosevog rodenja, u Vladinom domu na Cetinju. Laureat je Jovica Acin, knjizevnik iz Beograda, za roman Srodnici, objavljen 2017. Nagradu mu je urucio predsjednik drzave Milo Dukanovic.

“Jedinstvena duhovna atmosfera prijestonog Cetinja nas obavezuje da se osvrnemo na neprolazne stubove crnogorske duhovnosti i drzavnosti. Najgorostasniji medu njima svakako je Vladika Rade, vladar i duhovnik koji je svojim knjizevnim djelom proslavio Crnu Goru i ostavio nam bogatu zaostavstinu koju i danas simbolicno njegujemo – dodjelom Njegoseve nagrade. Literarno djelo koje duze od dva vijeka slovi kao posebna i potvrdena vrijednost ne samo crnogorske, vec juznoslovenske i evropske knjizevnosti i kulture”, kazao je Dukanovic.

Dodaje da je e sasvim prirodno sto je Crna Gora utemeljila i decenijama odrzala knjizevnu nagradu koja nosi njegovo ime, u znak postovanja prema vladaru, pjesniku i filozofu, cija je misija bila da Crnogorce priblizi prosvijecenim narodima.

“Kao sto stvaralastvo Petra II Petrovica posjeduje univerzalni pecat i nadilazi nase granice, i ovo se priznanje dodjeljuje piscima sa nekada jugoslovenskih, a sada regionalnih prostora. Tako i Crnogorci s ponosom bastine veliko i umno djelo Njegosevo, koje je ujedno duhovno nasljede svih mislecih ljudi, posebno na prostorima koje je i sam zblizavao. Njegosevo djelo, ta luca besmrtna, ima istinski zavicaj u predjelima slobode i duha.

,,Nasa zemlja, mati milionah”, kaze Pustinjak Cetinjski: pjevajuci o covjekovom usudu u svom i predasnjem vremenu, ali i sa rijetkim prorocanskim darom. Sva crnogorska vremena stapaju se u zlatni vijenac njegovih stihova. Oni su i podsjetnik i putokaz naseg opstajanja”, naglasava Dukanovic.

Predsjednik podsjeca da Njegoseva nagrada datira od 1963. godine i da je njen prvi dobitnik bio crnogorski pripovjedac i romansijer Mihailo Lalic, autor djela neposredne sinteze etickog i estetskog. Laliceva baklja ostvarenog knjizevnog talenta, poput mnogih drugih ovdasnjih kulturnih pregalaca, plemenita je i bolna, ispisana u istovremenom pulsu antifasizma i vrhunske literature.

“Ovaj cin, kao i nasa ukupna nastojanja da unapredujemo kulturni ambijent, pokazuju da savremeno crnogorsko drustvo tezi visokim umjetnickim dometima. Svijest o vaznosti ocuvanja i afirmacije kulturne i drzavne prepoznatljivosti, podrazumijeva nasu otvorenost prema drugim kulturama i razlicitim umjetnickim izrazima. Sve to je u dosluhu sa Njegosevim tvorackim darom, njegovim teznjama da snagom pera ukaze na dramu i slobodarstvo svog naroda, kao i da afirmise neprevazidenu moc rijeci. Traje Njegosev genij, traje njegov knjizevni zavjet Crnoj Gori”, napominje predsjednik Dukanovic.

Kako dodaje, ne traje samo nasim stalnim povratkom njegovom djelu i neprestanim tumacenjima i ponovljenim izdanjima, vec i djelima svih onih stvaralaca koji su se srodili sa umjetnickim simbolima tvorca Gorskog vijenca.

“Njegosevo djelo u kontinuitetu inspirise i podstice, opominje, poducava i cini pjesnika nasim sagovornikom i nasim savremenikom. Treba sacuvati dostojanstvo Njegoseve nagrade kako bi vrednovala ona intelektualna stremljenja koja su u funkciji kreativnog promisljanja svijeta i stvaranja estetskih znakova cija je imaginacija – vanvremena. Priznanje koje nosi Njegosevo ime treba da ostane prestizno u razdoblju koje donosi nova iskusenja i za knjigu i za svijet”, jasan je Dukanovic.

Predsjednik kaze da knjizevnost kao beskonacno traganje razumijeva i srpski knjizevnik Jovica Acin, ovogodisnji dobitnik Njegoseve nagrade za roman ,,Srodnici”.

“Njegova bliskost s junacima, saosjecajnost i humanisticka nota u brojnim knjigama je traganje za smislom zivota. Upravo kao sto je i djelo pisano u stvaralackoj osami – u bliskoj korespodenciji sa samotnickom pozicijom koju je odabrao nas Njegos: ,,Duznost mi je tihost, duznost mi je mudrost.” Nesvakidasnja posvecenost pisanoj rijeci kojoj je decenijama predan Jovica Acin, kao pripovjedac, esejista, romanopisac, prevodilac i urednik, ovjencana je ovim priznanjem. Cestitam knjizevniku Jovici Acinu na Njegosevoj nagradi. Njegovo ce ime biti uklesano na pocasnoj ploci pored toliko znacajnih pisaca – srodnika sa ovih prostora kojima je Crna Gora ukazala cast nagradom sa imenom svog najveceg pjesnika”, zakljucio je Dukanovic.

OMAZ U CANU

Povodom 30 godina od smrti najznacajnijeg jugoslovenskog i evropskog pisca druge polovine 20 vijeka, Danila Kisa, u Crnogorskoj akademiji nauka i umjetnosti uprilicen je omaz. I nakon 30 godina njegova djela se citaju istim zarom. Ovo je veoma znacajan datum kulture sjecanja na velikog pisca juznoslovenske knjizevnosti, poruceno je na predavanju.

Danilo Kis je roden 22. februara 1935. godine, od oca madarskog Jevrejina Eduarda i majke Milice Crnogorke Cetinjanke. On je bio pisac koji ima citaoce u razlicitim generacijama, uvjerenjima i pogledima na svijet.

Njegovo stvaralastvo moze se najbolje opisati kao muzika svera, urezana u mikrocipove, smatra Vladislava Gordic Petkovic i dodaje da je to opus koji u sebi sadrzi nevjerovatnu spregu znacenja, ideja, ali i uticaja.

“Kis jeste pisac metafizicke orjentacije, a moguce ga je i politicki, politizovano tumaciti”, kazao je knjizevnik Radoslav Petkovic.

“Danilo Kis je najvecu odgovornost u knjizevnosti imao pred samim sobom”, tvrdi dramaturg i esejista Bozo Koprivica.

Kis je umro u Prizu. Govorio je da ne boluje od nostalgije. Pisac ciji su junaci bili obicni ljudi i cije je djelo odoljelo provjeri vremena. Pred neminovnoscu smrti, ostaje nam literatura i kultura sjecanja.

Ana Asanin, TVCG

FESTIVAL U BARU

Festival djecijeg stvaralastva i stvaralastva za djecu “Susreti pod Starom maslinom”, pod pokroviteljstvom Opstine Bar, u realizaciji Kulturnog centra Bar, odrzace se 18. i 19. novembra u Baru. Ovogodisnji laureat je Dejan Donovic, pisac, glumac, kompozitor, scenarista i autor igrokaza za djecu.

Na sjednici odrzanoj 8. novembra ziri festivala u sastavu prof. dr Vesna Vukicevic Jankovic, prof. dr Drasko Dosljak i dr Milun Lutovac, kao predsjednik zirija, jednoglasno je donio odluku da ovogodisnji laureat bude Donovic.

Kako se napominje u saopstenju Opstine Bar, ziri je u obrazlozenju istakao Donovica kao autora priznatog i van granica Crne Gore koji svoja djela kreira sa punom svijescu o vrijednosti citalacke publike, te kao stvaraoca koji sa autenticnim i iskrenim emocijama prilazi kreativnom oblikovanju stihova i svojih scenskih nastupa po mjeri djecijeg svijeta.

Na literarni nagradni konkurs namijenjen osnovcima pristiglo je 158 radova, poetskih i proznih. Ziri u sastavu Mila Cordasevic – profesorica knjizevnosti, Radinka Cincur – profesorica knjizevnosti, i Zeljko Milovic – novinar i knjizevnik, jednoglasno je odabrao tri najbolja. Prvu nagradu dobila je Anita Bisevic iz OS “Meksiko” iz Bara. Druga nagrada pripala je Pavlu Delibasicu, uceniku OS “Olga Golovic” iz Niksica, a treca nagrada ide u Smederevo Aleksandri Mitrovic, ucenici sestog razreda OS “Heroj Sveta Mladenovic”. Ziri je u obrazlozenju pohvalio sve skole koje su uzele ucesca na konkursu, a narocito su se istakle osnovne skole “Maksim Gorki” iz Podgorice, “Narodni heroj Savo Ilic” iz Kotora, i “Olga Golovic” iz Niksica.

Kako dodaju u saopstenju Opstine Bar, daleko brojniji bio je odziv osnovaca na likovni konkurs Festivala, za koji je takode vazila tema “Kalendar vjecnosti Stare masline”.

Od pristiglih 807 radova, ziri je odabrao 50 koji ce biti predstavljeni u sklopu tradicionalne izlozbe Festivala, i od njih nagradio najuspjesnije. Predsjednica zirija Maja Cakalovic – akademska vajarka, Muharem Muratovic – akademski slikar, i dr Milun Lutovac – rukovodilac galerije “Velimir A. Lekovic”, bili su jednoglasni da se prva nagrada dodijeli Nemanji Corovic, uceniku OS “Orijenski bataljon” iz Bijele, druga Luki Dujovic iz OS “Kekec” iz Sutomora, a treca mladanoj Mili Bozovic, ucenici drugog razreda OS “Druga osnovna skola” iz Budve.

“Po 33. put najstarije drvo u ovom dijelu Evrope ujedinice mlade i afirmisane umjetnike koji su se kroz svoje literarne i likovne radove ove godine izrazili na temu ‘Kalendar vjecnosti Stare masline’. Od svog osnivanja 1987. godine, kada je manifestacija pod nazivom ‘Jugoslovenski susreti pisaca za djecu’ prvi put odrzana, oko nje su se okupljala najveca imena regionalnog pjesnistva za djecu. Godine 1989. proglasen je prvi laureat kada je ustanovljen i danasnji naziv festivala”, napominju u saopstenju.

NAGRADA SVIM UCESNICIMA

Crnogorski likovni salon – 13. novembar, otvoren je sinoc u Crnogorskoj galeriji umjetnosti Miodrag Dado Duric na Cetinju.

Ovogodisnja nagrada dodijeljena je ravnopravno svim ucesnicima ciji su radovi predstavljeni: Dante Buu, Srda Dragovic, Lenka Dorojevic i Matej Stupica, Adrijana Gvozdenovic, KANA / Ko ako ne arhitekt, Irena Lagator Pejovic, Danilo Prnjat i Mirko Radonjic.

Predsjednica Zirija Anastazija Miranovic je kazala da oni, angazovanim, lucidno promisljenim radovima, artikulisu savremeni drustveni kontekst i poziciju umjetnosti i umjetnika unutar sistema odlucivanja, drustveno-politickog i prirodnog ambijenta, ukljucujuci kao kohezionu determinantu svojih umjetnickih realizacija zajednistvo.

“U tom kontekstu i Ziri se odlucio da dodijeli jednu ravnopravnu nagradu svim ucesnicima, s obzirom na to da se ni jedan rad kvalitativno nije izdvojio u odnosu na druge”, naglasila je Miranovic.

Selektorka Salona Natalija Vujosevic pojasnila je da su na izlozbi predstavljeni umjetnici i umjetnicki kolektivi koji se u praksi bave problemima i krizom drustva.

“Cilj ove izlozbe je i da ukaze i podsjeti na umjetnost ciji fokus nije zabava, trziste ili turizam, vec kultura kao korektivna i razvojna uloga drustva. Time ovi umjetnici daju doprinos upravo onoj borbi koja se nikada ne moze i ne smije zavrsiti, a to je borba za solidarno i slobodno drustvo”, kazala je Vujosevic.

U katalogu koji prati izlozbu, u “Malim salonskim razgovorima” ili “Niko nas nista nije pitao”, mogu se procitati razgovori izmedu selektorke i autora kroz koje se saznaje nesto vise o statusu umjetnika i umjetnosti u nasem drustvu, otkrivaju se razlicita misljenja i stavovi autora o aktuelnim pitanjima koja tretiraju obrazovanje, kulturu i umjetnost, dok selektovani radovi kriticki vizuelizuju sadrzaje iz neposrednog okruzenja autora, komuniciraju sa publikom kroz podsjecanje na probleme koji su zajednicki i pozivaju na drustvenu odgovornost.

Organizatori salona su Prijestonica Cetinje i Narodni muzej Crne Gore, a njegovu realizaciju podrzalo je Ministarstvo kulture Crne Gore.

Crnogorski likovni salon – 13. novembar, organizuje se od 1965. godine, kao manifestacija koja je njegovala tradiciju likovne umjetnosti i prezentovala dostignuca, najprije cetinjskih umjetnika, a kasnije i umjetnika sa prostora bivse Jugoslavije.

U BERANAMA U PETAK

U Narodnoj biblioteci “Dr Radovan Lalic”, u petak, 15. novembra, sa pocetkom u 19 casova, bice odrzane “XIII Polimske knjizevne staze”, a ovogodisnja manifestacija posvecena je knjizevniku Miodragu Bulatovicu.

U programu tradicionalne kulturne manifestacije ove godine ucestvuju knjizevnici Novica Duric, Budimir Dubak, Labud Dragic, Velimir Ralevic i Damjan Culafic, urednik casopisa “Tokovi”.

Kako se istice u saopstenju Centra za kulturu, Bulatovic je jedan od najvecih posleratnih pisaca. Roden je 1930. godine u Bijelom Polju. U Beogradu je studirao psihologiju i knjizevnost. Najvaznija djela su mu: “Crveni petao leti prema nebu”, “Davoli dolaze”, “Heroj na magarcu”, “Rat je bio bolji”. Za roman “Ljudi sa cetiri prsta” dobio je NIN – ovu nagradu za knjizevnost 1975. godine. Umro je u Igalu 1991. godine.

Organizator manifestacije “Polimske knjizevne staze” je JU Centar za kulturu, pod pokroviteljstvom Ministarstva kulture i Opstine Berane.

U KOTORSKOJ GALERJI

Izlozba fotografija “ZemljoStres”, bice otvorena u petak, 15. novembra, u 12 sati u galeriji Kulturnog centra “Nikola Durkovic”, a u okviru programa obiljezavanja Dana opstine Kotor, i u cilju obiljezavanja cetrdeset godina od upisivanja Kotora na listu UNESKO-a.

Na izlozbi ce biti fotografije sugradanina Andrije Saulacica, nastalim neposredno nakon zemljotresa, fotografijama koje su ustupili OJU Muzeji Kotor/Galerija solidarnosti, a ciji je autor Zeljko Jovic, ispovjesti prezivjelih zabiljezenih u Radio drami u produkciji Radio Beograda “Mislio sam da se ruse brda”, na osnovu koje je reziser Petar Pejakovic 2009. godine rezirao predstavu “Muzej zemljotresa”, kao i projekcija dokumentarnog filma Aleksandra Sase Dendera.

“Ovim programom odace se priznanje nasem gradu, koji se snagom ljudske ljubavi izdigao iznad posljedica prirodne katastrofe. Zelja je i da se u mladima djelimicno izazovu utisci koje su osjetili svjedoci zemljotresa”, napominju u Kulturnom centru.

Izlozbu ce otvoriti ucenice kotorske Gimnazije Milica Kascelan i Dorda Colo.

Kako se dodaje u saopstenju Kulturnog centra, katastrofalni zemljotres koji je u nedjelju, 15. aprila 1979. godine u 7 sati 19 minuta i 50 sekundi pogodio Kotor i cijelo crnogorsko primorje, ostavio je neizbrisivi trag u sjecanju ljudi koji su ga prezivjeli. Cetrdeset godina nakon zemljotresa, o njemu se i dalje govori sa nevjericom i strahom da se takva katastrofa ne ponovi. Generacije koje nijesu bile rodene, nijesu svjesne traume koju je zemljotres 1979. godine ostavio u naslijede njegovim svjedocima.
Tragovi zemljotresa prisutni su svuda oko nas, kako u sjecanjima ljudi koji su ga prezivjeli, tako i u rusevinama koje se ni nakon cetrdeset godina nijesu uspjele oporaviti od destruktivne sile prirode.

Izbor i priprema: C. Durdic

Na danasnji dan 1813. na Njegusima je, po starom kalendaru 1, a po novom 13. novembra, roden Petar II Petrovic Njegos, crnogorski vladika, pjesnik, filozof i drzavnik. Kao drzavnik postavio je temelje moderne crnogorske drzave, ustanovio izvrsnu vlast i Senat, organizovao sudove, uveo poreze. Za njegove vladavine osnovana je prva stamparija na Cetinju 1834. i podignuta prva skola. Petar II Petrovic Njegos, jedna od najznacajnijih licnosti u istoriji crnogorske knjizevnosti i kulture, umro je po starom kalendaru 19. a po novom 31. oktobra 1851. Cetiri godine poslije smrti, po zelji izrazenoj za zivota, Njegosevi zemni ostaci pohranjeni su u kapelicu na Lovcenu, a 1974. preneseni u novopodignuti Mauzolej. Poznata djela: “Gorski vijenac”, “Luca mikrokozma”, “Lazni car Scepan Mali”.

Ostali datumi: 1782. roden je Esajas Tegner, jedan od najvecih svedskih pjesnika, autor cuvene “Sage o Fritjofu”.

1868 – Umro je italijanski kompozitor Doakino Antonio Rosini, autor 39 opera od kojih su nacuvenije “Seviljski berberin”, “Viljem Tel” i “Otelo”, a iz oblasti crkvene muzike “Stabat Mater”. Rosini je oplemenio i obogatio tradicionalnu italijansku komicnu operu i umnogome uticao na kasnije kompozitore, medu kojima i na Belinija i Verdija. Pored opera pisao je kantate, duhovnu i kamernu muziku.

1880 – Ambasadori evropskih drzava predali su Porti ultimatum da se Ulcinj s cijelom okolinom do rijeke Bojane mirno i bez otpora mora predati Crnoj Gori. Poslije duzih diplomatskih akcija, da bi se ispunile odredbe Berlinskog kongresa prema Crnoj Gori, velike sile su odlucile da se teritorije Grude, Hota i dijela Kastrata koje su pripale Crnoj Gori kompenziraju za Ulcinj, cemu se protivilo stanovnistvo pomenutih teritorija.

1912 – Roden je francuski pisac rumunskog porijekla Ezen Jonesko, koji se kao zacetnik teatra apsurda svojom antidramom suprotstavio klasicnom pozoristu odbacivsi svaku akciju, uzrocnu povezanost i tradicionalne seme klasicnih dramskih djela. Pored drama, koje su prozete humorom i satirom, i na granici tragedije i komedije, pisao je eseje o pozoristu, price i filmske scenarije. Poznata djela:”Celava pjevacica”, “Lekcija”, “Stolice”, “Nosorog”, “Magbet”.

1974 – Umro je italijanski filmski reziser i glumac Vitorio de Sika, jedan od tvoraca neorealizma. U svojim filmovima, u izvjesnu dozu humora i saosjecanja s radnickom klasom, prikazivao je gotovo dokumentaristicki stvarnost poslijeratne Italije. Prvi je poceo da angazuje glumce amatere. Dobitnik je cetiri Oskara za najbolji strani film.Poznati filmovi: “Kradljivci bicikla”, “Stanica Termini”, “Cocara”.

1981 – Na Cetinju je otvoren Kulturoloski fakultet s odsjecima za konzervaciju i restauraciju. U prvu godinu upisano je 46 studenata. Fakultet je do kraja 1985. radio u zgradi Centralne narodne biblioteke <>, kada je preseljen u restauriranu i adaptiranu zgradu bivseg Ruskog poslanstva.

2004 – U Podgorici je, u 65. godini umro novinar Bosko Dukic, dopisnik “Glasa Amerike ” iz Crne Gore. Bio je sekretar Centralnog komiteta SK Crne Gore do 1989, a potom dopisnik “Pobjede” i “Slobodne Dalmacije”, saradnik “Liberala” , “Monitora” i “Crnogorskog knjizevnog lista”.

2007 – U Skupstini Crne Gore jednoglasno je ratifikovan Sporazum o stabilizaciji i pridruzivanju Evropskoj uniji. Sporazum o stabilizaciji i pridruzivanju prvi je sveobuhvatni ugovorni odnos izmedu EU i Crne Gore koji regulise sve oblike privrednih djelatnosti i postavlja institucionalni osnov za jacanje politickog dijaloga i usaglasavanje crnogorskog s evropskim zakonodavstvom. Parlament je takode usvojio i Sporazum o olaksanom postupku izdavanja viza, kao i Sporazum o readmisiji.

2007 – U Visem sudu u Podgorici pocela su saslusanja osumnjicenih za ratni zlocin protiv civilnog stanovnistva u logoru Morinj od 3. oktobra 1991. do 2. jula 1992. Zahtjevom tuzilastva za otvaranje istrage obuhvaceno je sest pripadnika rezervnog sastava JNA, koji su osumnjiceni da su “postupali suprotno pravilima medunarodnog prava prema civilima i ratnim zarobljenicima s dubrovackog ratista”.

2008 – Crnogorska Vlada usvojila je predlog zakona o zbirkama podataka u oblasti zdravstva, cija je svrha dobijanje valjanih informacija o zdravstvenoj zastitit, obimu i kvalitetu zdravstvene sluzbe i zdravstvenom stanju stanovnistva u Crnoj Gori.

2009 – Knjizevniku Mirku Kovacu urucena je u Vladinom domu na Cetinju prva Njegoseva nagrada u nezavisnoj Crnoj Gori za knjigu pripovjedaka “Ruze za Nives Koen”, u izdanju hrvatske izdavacke kuce “Fraktura” (2005). U svojoj besjedi, Kovac je izrazio zadovoljstvo sto je prvi dobitnik tog prestiznog knjizevnog priznanja u samostalnoj Crnoj Gori. Nakon dvanaestogodisnje pauze, Njegoseva nagrada je obnovljena kao medunarodno priznanje i podrazumijeva vrednovanje knjizevnih djela iz nacionalnih kultura juznoslovenskih drzava.

2010 – U 76. godini umro je poljski kompozitor Henrik Gorecki, cija je Treca simfonija, poznata kao simfonija Tuznih pjesama, nastala 1976. (inspirisana nacistickim logorima u vrijeme Drugog svjetskog rata), svojevremeno postala najprodavanije izdanje nekog savremenog kompozitora.

2010 – Americka filmska akademija dodijelila je pocasne Oskare americkom filmskom reditelju i producentu Frensisu Fordu Kopoli, glumcu Ilaju Volaku, filmskom istoricaru i autoru Kevinu Braunlou i francusko-svajcarskom reditelju Zan-Lik Godaru.

2012 – U Podgorici je otvorena kancelarija Evropske jevrejske unije (EJU) za Crnu Goru i Jugoistocnu Evropu. Kancelariju je otvorio izvrsni direktor Evropske jevrejske unije Tomer Orni , a svecansti su prisustvovali predsjednica kancelarije Vesna Klajn, portparol Oleg Rabinovic, predsjednik jevrejske zajednice u Crnoj Gori Jasa Alfandari i savjetnik predsjednika Vlade Crne Gore Srdan Spaic. “Kancelarija u Crnoj Gori bice uporiste Evropske jevrejeske unije za cijelu jugoistocnu regiju, kazao je Orni, ocijenivsi da je Crna Gora pogodna drzava za otvaranje takve kancelarije jer je to, kao je naglasio, zemlja u kojoj vlada tolerancija i u kojoj nema rasne, niti nacionalne mrznje. Cilj je takode, kazao je Orni, da se promovise jevrejska zajednica i da se sve jevrejske zajednice ujedine u jednu, ali i da se pomogne Crnoj Gori u evropskim integracijama. Jevrejska zajednica u Crnoj Gori ima 107 clanova-Jevreja, a ukupno ih u Crnoj Gori ima preko trista.

2012 – U Podgorici je, u 50. godini, umro crnogorski slikar Pavle Rodoicic. Slikarstvo je studirao na Pedagoskoj akademiji u Niksicu i godinu dana proveo na studijskom programu u Londonu. Imao je desetak samostalnih izlozbi, a ucestvovao je i na pedesetak grupnih. Najcesce je radio portrete sa zenskim likovima, koje je sam svrstavao u “psiholosko izmastane – oniricke”.

Na danasnji dan dogodilo se i sljedece:

1871 – Roden je Vladislav Ribnikar, osnivac lista “Politika” (1904), njen prvi direktor i glavni urednik. Jedan je od osnivaca TANJUG-a i prvi direktor te agencije (1943).

1980 – Americki svemirski brod “Vojadzer I” poslao je prve snimke Saturna napravljene iz blizine.

1985 – U erupciji vulkana Nevado del Ruis u centralnoj Kolumbiji razoren je grad Armero. Poginulo je oko 25.000 ljudi.

1991 – Pocelo je cetvorosatno emitovanje programa lokalne radio-stanice Radio Cetinja. Glavna i odgovorna urednica bila je Marina Radulovic.

1994 – Svedani su na referendumu s 52,2 odsto glasova odlucili da se njihova zemlja prikljuci Evropskoj uniji.

U SRIJEDU

Info dan programa Kreativna Crna Gora, na kom ce biti predstavljeni uslovi ucesca na konkursu, bice odrzan u srijedu 13. novembra 2019. godine u galeriji ,,Klub”, Centar savremene umjetnosti, u 14 sati.

Na dogadaju ce biti rijeci o konkursu iz oblasti kreativnih industrija i naucnih istrazivanja u skladu sa Akcionim planom Programa “Kreativna Crna Gora: Identitet, imidz, promocija” u 2019. godini.

“Na info danu ce biti predstavljeni uslovi ucesca na konkursu u skladu sa sljedecim temama: raznolikost kulturnog izraza, uspostavljanje kulturnog proizvoda iz oblasti modnog dizajna i dizajna tekstila, uspostavljanje ICT proizvoda kao i nacin na koji se zainteresovane strane mogu prijaviti”, saopsteno je iz Ministarstva kulture.

Prijave se dostavljaju do 27.novembra 2019. godine u 12 sati, a odluku o izboru programa/projekata za sufinansiranje donijece Ministarstvo kulture, po prijedlogu strucnih komisija, u skladu sa odredbama Zakona o kulturi. Tekst konkursa mozete pronaci ovdje.

GORAN SEKULOVIC

Knjiga Radivoja Rada Brajovica “Sjecanja”, je toliko obimna, zanrovski i tematski raznovrsna i bogata, da je nemoguce u jednom clanku, tj. osvrtu dati ni priblizno adekvatnu sliku i iole objektivnu i stvarnu ocjenu njenih rezultata i ukupnog drustvenog salda. Prvo, pisao ju je covjek bogatog zivotnog i radnog iskustva koji je duboko usao u devetu deceniju zivota. I da nije bio na svim funkcijama na kojima je bio, imao bi sto da kaze i poruci.

Drugo, pisao ju je covjek “znanja”, ali i covjek “akcije”, tj. “prakse” i to iz njenih raznovrsnih izvora i sfera, kako omladinsko-aktivistickog i ekonomsko-privrednog, pa cak i kulturno-naucno-publicisticko-stvaralackog (ne treba, izmedu ostalog, nikako zaboraviti, naprotiv!, uz ovu publicisticku knjigu najfinije prede, da je Brajovic kao magistar nauka (ekonomski smjer na Pravnom fakultetu u Beogradu) bio izabran za viseg predavaca na Pravnom fakultetu u Titogradu i da je autor jedne od izuzetno vaznih crnogorskih odrednica u Enciklopediji Jugoslaviji), tako i visedecenijskog politickog i drzavnog angazovanja, a “na kraju”, odnosno kao “krem krema” treba istaci cinjenicu koja je alfa i omega svega da ju je pisao stamen i smio, hrabar i cestit, odgovoran i samosvijestan (a bez ovoga nema kritickog i istinitog suda i tvrdenja) covjek, covjek od integriteta, morala i dostojanstva.

Trece, bez obzira sto je svako vrijeme ljudsko, covjekovo vrijeme i bez obzira sto kako pise u Bibliji, postoji vrijeme gradnje i vrijeme rusenja, Brajovicevo prisustvo u zivotu se desilo u dijelu izuzetno velike i znacajne novovjekovne ili moze se reci i savremene epohe koja je po svim parametrima – tehnolosko-vojnim, ekonomsko-industrijskim, politicko-drzavnim, nacionalnim, drustvenim, socijalnim, revolucionarnim – bila jedna od najinteresantnijih i najdinamicnijih drustvenih sekvenci moze se
reci cak i ukupne ljudske poznate istorije.

Cetvrto, i njegovo konkretno vrijeme, vrijeme njegovog individualnog politickog angazovanja, da ostanemo samo na njemu, desilo se u jednom izuzetnom drustvenom periodu, osobito cini se za Crnu Goru, sto se moze lapidarno okarakterisati i kao njegovim ucestvovanjem u velikom istorijskom gradenju i procesu obnove nezavisne Crne Gore kao dijelom i pripadnistvom jedne, ipak, medu ostalim povlastene posebne “medugeneracije” u kojoj je on kao pojedinac opet imao jedno sasvim autenticno, uvazeno i prepoznatljivo mjesto.

Peto, sesto, sedmo… Daleko bi nas odvelo ovo tako potrebno analiticko “seciranje” svih neophodnih okolnosti, uslova, toka, procesa, ogranicenja, rezultata svake drustvene epohe, pa i one u kojoj je djelovao Radivoje Rade Brajovic. Djelovao na nju koliko je djelovala i ona njega. Kao sto je to uostalom jedan od neiskorjenjivih ontoloskih drustvenih zakona od postanka covjecanstva. I sto se onda, konacno, moze reci u jednom obicnom clanku, prije svega ogranicenom po prostoru, o jednoj takvoj knjizi kao sto je Brajovicevo “Sjecanje”? Pokusacemo samo da lociramo one nama posebno zanimljive njene dijelove i potom da dubinu i bogatstvo nenih poruka povezemo sa sadasnjoscu i buducnoscu Crne Gore. Jer, “Brajovic nikada nije razmisljao sa pozicije pripadnika jedne politicki porazene nomenklature” (prof. dr Latinka Perovic). Posebno je zato i danas Brajovic s pravom sav upucen svojim i “Sjecanima” i ukupnim angazmanima i habitusom na buducnost Crne Gore, njenu dugorocnu stabilnost i njen svestrani prospetitet.

U ovoj knjizi Brajovic je napisao vise “knjiga”, tj. relativno samostalnih njenih dijelova i pasaza, izuzetno raznovrsnih i zanimljivih. Od podsjecanja zavicajno-crnogorskog na djetinjstvo i ranu mladost, osobito ratnu, kada je imao i bliske susrete sa smrcu, odnosno neprijateljskim rafalima, mecima i granatama, pa poratnu i skolovanje sve do gimnazijske mature, do sugestivnih krokija i mini-portreta o Mirku Kovacu, Veselinu Duranovicu, Ivanu Stambolicu, Anti Markovicu, Veljku Milatovicu (za koga je napisao i ovo: Svaki oblik uliznistva bio mu je tud do gadenja. Takvih se klonio koliko je god mogao”).

Zatim vrlo upecatljivih i literarno-avanturistickih storija, posebno o stricu Nisi Brajovicu, kao i o mladem bratu Mihailu – Migudu – Miselu, ali i o neizbjeznoj tzv. antibirokratskoj revoluciji (“U publicistickim i istoriografskim radovima tesko je naci opis antibirokratske revolucije u Crnoj Gori koji je uporediv sa njenom anatomijom u Brajovicevim “Sjecanjima” – prof. dr Latinka Perovic), te svakako ne na kraju i putopisnih reportaza sa otkrivanja i obilazaka brojnih najljepsih bisera crnogorskih prirodnih ljepota i pejzaza i mnogih, mnogih drugih mini-priloga sa uistinu maksimalnim znacenjima i porukama.

O licnosti Radivoja Rada Brajovica moze se mnogo toga reci. Bio je “student generacije”, a ovako objasnjava kako je postao clan
Partije: “Mislim da im je pomalo bilo neprijatno da ‘student generacije’ i njihov drug ne bude sa njima u partijskoj generaciji, u kojoj treba da su najbolji”.

Rad bez privilegija bio je u ono socijalisticko-samoupravno doba i njegova moralna norma. Vise puta nije prihvatao ponudene funkcije sto ni tada, a ni sada nije bila bas uobicajena pojava, osobito u crnogorskom drustvu: nije se slozio da bude postavljen za saveznog ministra unutrasnjih poslova, odbio je cak i kandidaturu za saveznog premijera, a nije prihvatio ni poziv da bude potpredsednik u Vladi Branka Mikulica, kao ni ponudu za jugoslovenskog ambasadora u Cehoslovackoj.

Brajovic za nacionalizam kaze da je “izgubljeno vreme jedne generacije”. Aktivista i rukovodilac omladinskih radnih akcija i brigada (“Nije moguce citaocu docarati atmosferu koja je vladala na radnim akcijama”), Brajovic je s pravom i cak i obavezom, koje se on nikada nije libio, naprotiv, mogao da poruci: “Teze je graditi nego rusiti”.

U odjeljku “Obrazovanje, kultura i nauka” Brajovic govori i o, s pravom, “Periklovom dobu u razvoju institucija kulture u Crnoj Gori”. Primjecuje da na to doba “dana se gleda previse pojednostavljeno, a nerijetko i pogresno. Govori se, na primjer, da su vlast i politika malo uradili na jacanju nacionalnog i kulturnog identiteta. Kao da je vlast mogla i trebala da administrativno ili politickom prisilom izgraduje svijest o nacionalnom i kulturnom identitetu. U drustvu socijalisticke demokratije, ta se svijest jedino mogla izgradivati kroz procese nacionalne i kulturne emancipacije koji pocivaju na djelatnosti temeljnih institucija, njihovim istrazivanjima u oblastima kulture, nauke i posebno istorije, publikovanjem rezultata tih istrazivanja i njihovim unosenjem u skolske programe i najsirim obavjestavanjem gradana preko javnih medija. To je bio put za koji se opredijelila politika”. I to je jedini put svake demokratske politike. Ali, ovo ne abolira istu tu politiku od njenog dijela odgovornosti, angazovanog stava i utvrdivanja kriterijuma za konstituisanje kritickog korpusa institucija, dakle, upravo od onoga sto ona i dan-danas zamjera (barem u izjavama dva drzavna celnika) kulturnim i naucnim stvaraocima.

Brajovic dalje pise: “Moze se reci da je u pogledu kritickog sagledavanja pitanja drzavnog nacionalnog i kulturnog identiteta
politika isla ispred naucnih i kulturnih institucija. A u analizi nacionalnog pitanja crnogorskog naroda, medu politicarima, najdalje je otisao Veselin Duranovic, glavni kreator Platforme o kulturi.”

Moze se reci cak da je i danas uglavnom tako. Ovo Brajovicevo saznanje moze i danas pomoci u formulisanju i realizaciji crnogorske nacionalne i drzavne identitetske strategije! U doba o kojemu govori Brajovic bilo je razlike u odnosu na danas, i pozitivnih i negativnih, ali kada se pogleda stanje danas, koje nije mnogo poboljsano u identitetskoj sferi (crkveno-pravoslavno pitanje, kultura, nauka, skolstvo, mediji), naprotiv! (dovoljno je samo pogledati broj etnickih i nacionalnih Crnogoraca u popisima tada i sada!), mogli bi se u najvecoj mjeri sloziti sa ovom autorovom opaskom. Kao i sa sljedecom: “Samo je nekolicina naucnika i kulturnih radnika isla ispred od onoga sto su bili stavovi drzavnog i partijskog rukovodstva, kao sto su to bili Milorad Stojovic, Sreten Perovic, Branko Banjevic, Radoje i Danilo Radojevic, Vojislav Nikcevic i jos nekolicina. Pojedinci mogu, i to je korisno, da idu ispred, ili znatno ispred politike. Ali zvanicna politika mora da procijeni realne mogucnosti promjena”.

Da bi to politika mogla uciniti, ona mora planirati i stvarati mnoge neophodne pripreme i pretpostavke za zeljene promjene i ciljeve na mnogim drustvenim i stvaralackim tackama u identitetskoj sferi, a to kod nas tako cesto nedostaje, jer se ne izvrse na vrijeme i u dovoljnoj mjeri. A iz rubrike “tada i sada” je jos jedna Brajoviceva ocjena o vremenu jugoslovenskog socijalizma: “Vladajuca istoriografija od vremena tzv. antibirokratske revolucije u Crnoj Gori i Srbiji se udaljila od kritickog i objektivnog sagledavanja toga vremena. Uproscavanjem, ili namjernom demonizacijom jugoslovenskog socijalizma i ideje komunizma nastoji se izjednaciti jugoslovenski socijalizam sa staljinizmom ili kasnije sa realsocijalizmom koji je bio vladajuci u istocnoevropskim zemljama, koje su bile pod apsolutnom dominacijom Sovjetskog Saveza. Takva istoriografija ne moze da bude pouzdan izvor o vremenu socijalizma i o njegovom sistemu u Jugoslaviji.

Partija jeste imala kontrolu nad cjelokupnim sistemom vlasti do sukoba sa Informbiroom i Staljinom. Poslije se Jugoslavija i Crna Gora ubrzano oslobadaju administrativnog upravljanja i kontrole Partije nad sistemom vlasti. I drzava i Partija se demokratizuju… U Predsjednistvo drzave po polozaju ulaze predsjednici Skupstine i Saveza komunista Crne Gore, a kasnije, da bi se izbjegla kumulaciju funkcija u drzavnim organima, predsjednik Skupstine nije vise clan Predsjednistva drzave po polozaju… Dakle, radi se o medusobnoj saradnji, a ne o naredbodavcima i izvrsiocima”.

I sa ovim njegovim stavom se mozemo u osnovi sloziti, bez obzira sto je priroda jednopartijskog monopola, u krajnjem, zakonito morala biti objektivna kocnica dalje demokratizacije socijalistickog samoupravljanja. Sloziti, dakle, svakako, tim prije sto danas u demokratskom visepartizmu imamo visok stepen prisutnosti u mnogim sferama drustva negativnih strana partitokratije, kao i sistemsku kumulaciju funkcija, koja gotovo nikome “ne bode oci” i koja je “sveta krava” i vlasti i opoziciji. Uz ideoloska ogranicenja jednopartijskog monopola koja su na kraju u tzv. Mikulicevoj komisiji konsenzualno prevazidena, ali prekasno, postojale su i druge vrste ogranicenja, i bliske i razlicite, kao sto je npr. neuvodenje Vijeca udruzenog rada i na federalni nivo, koje je moglo da se shvatalo na pozitivan, produktivan, stvaralacki i civilizacijski nacin (o cemu je autor ovog teksta i sam pisao u to doba), da bude kasnije i u funkciji pomoci i doprinosa i Vladi Ante Markovica u njegovom nastojanju da ekonomski, privredno, civilizacijski, evropski umrezi i integrise jugoslovensko drustvo, sto je dakako bio posljednji pokusaj izbjegavanja buduceg krvavog rata i spasa demokratske (kon)federalne Jugoslavije kao dobrovoljnog udruzivanja njenih drzavnih konstituenata i simbolicki posljednja slamka za koju su se hvatali svi jugoslovenski gradani demokratske orijentacije pred sveopsti potop zemlje i uoci samog totalnog mraka u Krlezinoj balkanskoj krcmi.

Markovica, koji je sa svojim Savezom reformskih snaga bio objedinitelj svih antinacionalistickih snaga u bivsoj SFRJ na njenom zalasku, pa naravno i svih tadasnjih odgovarajucih politickih snaga i partija u Crnoj Gori, o cemu tako dokumentovano i sugestivno pise Brajovic.

Brajovicevo tacno i cinjenicno formulisano osjecanje i stanoviste – “Berlinski zid je za nas pao jos 1948. godine” (“jedna od
iluzija i Brajoviceve generacije”, kako zapisa prof. dr Latinka Perovic), uz to sto je, dakle, svakako bilo objektivno preuranjeno sa aspekta medunarodnih okolnosti, naravno ne i sa jugoslovenskih posebno vizionarsko-buducnosnih, nosilo je sobom svu erupciju, otvorenost i snagu demokratskog, prosperitetnog i civilizacijskog hoda, toliko sveprisutnu i oslobadajucu da je moramo prepoznati kao dio pozitivnog komunisticko-idejnog i socijalisticko-prakticnog antifasistickog jugoslovenskog nasljeda (na koje s velikim pravom uporno i odlucno insistira Brajovic i u ovoj knjizi) i u savremenoj, suverenoj i demokratskoj, Crnoj Gori i njenoj kosmopolitskoj otvorenosti prema cjelini svijeta, te odlucnoj upucenosti njene elite na pripadnistvo najrazvijenim njegovim strukturama i dijelovima, utemeljenoj u crnogorskoj hiljadugodisnjoj i etnicko-nacionalnoj i eticko-aksioloskoj ontologiji. To sto su sasvim suprotne snage – izuzetno raznovrsnog i cesto medusobno potpuno suprotnog porijekla, karaktera, opredjeljenja i ispoljavanja – i danas u zemlji veoma jake i koje u krajnjem bi Crnu Goru jos od kobne i tragicne 1918. g. preusmjerile od Evrope ka azijatskom smjeru i to, naravno, u onom negativnom istorijskom naslijedenom znacenju toga pojma, govori “samo” to da proevropska i demokratska politicka crnogorska elita mora biti jos odlucnija, organizovanija, obrazovanija i dosljednija, ali i lojalnija, iskrenija i posvecenija prema svome jedinom otacestvu – Crnoj Gori, crnogorskom narodu (“vjerne sinove… da ne izgube ni malo od svoje dicne narodnosti crnogorske”, jedna je od poruka Njegosa), svim drugim narodima i njenim gradanima. Brajovic je svakako pripadao toj generaciji obrazovanih, strucnih, modernih, dosljedno crnogorskih i samo na toj medunacionalnoj i medurepublicko-pokrajinskoj ravnopravnoj osnovi jugoslovenskih (“Zajednistvo opstaje na zajednickim interesima i zajednickim ciljevima, a ne na sili”), antidogmatskih, antistaljinistickih, demokratski orijentisanih kadrova. Takvih kadrova svakako Crnoj Gori treba i danas, naravno u geopoliticki izmijenjenim okolnostima no zbog toga cak mozda jos i vise i urgentnije. Pravo pitanje je koliko smo toga svjesni i koliko se ulaze u “proizvodnju”, tj. obrazovanje i stasavanje upravo takvih kadrova, danas kada imamo toliko nasih domacih univerziteta i fakulteta – na kojima po meritornom tvrdenju njihovog nastavnog kadra studenti vrlo malo znaju o crnogorskim vrijednostima i habitusima i de se nazalost uglavnom (a prethodno u osnovnim i srednjim skolama) u nastavnim disciplinama, tj. predmetima i u njihovom sadrzaju marginalizuju drustveno-humanisticke nauke, osobito one iz korpusa nacionalnih crnogorskih istorijskih, filozofskih, knjizevnih, etickih, etnicko-narodnih, antropoloskih, aksioloskih, pravoslavno-vjersko-crkveno-ekumenskih i drugih ontoloskih i fenomenoloskih crnogorskih autenticnosti, osobina i posebnosti kao dijela svjetskog bogatstva naroda i drzava – da vise ne mozemo se “vaditi” na objektivnu okolnost skolovanja vani, pretezno u Srbiji kao nekada, sto je bio objektivni alibi za mnoge tadasnje teskoce, osobito u izgradnji i ocuvanju crnogorskog identiteta.

Odgovor je blago receno – sasvim nedovoljno. Da bi se to promijenilo potrebno je imati znanje i samosvijest o nepromijenjenom, odnosno stalnom i gotovo “vjecnom” strateskom i instrumentalnom znacaju i sredstvu Crne Gore za svaku dosadasnju, ali i sadasnju i buducu velikosrpsku (kao i svaku drugu slicnu velikodrzavnu ma s kojih pozicija dolazile i mogu da dodu) imperijalnu politiku, potrebno je imati strategije razlicitih nivoa, pocev od onih drzavno i nacionalno geostrateskih i geopolitickih, pa sve do onih operativnih i primjenljivih u mnogim sferama drustva, osobito u prosvjeti, nauci, kulturi, medijima… Potrebno je citati knjigu “Sjecanja”, Radivoja Rada Brajovica.

U CNP-U

Predstava “Ocevi su grad(ili)”, autorski projekat Borisa Lijesevica bice izvedena, sjutra, 13. novembra, u 20 sati na Velikoj sceni.

Saradnica u autorskom procesu je Milena Lubarda-Marojevic, dramaturskinja Stela Miskovic, kompozitor Aleksandar Kostic, kostimografkinja Ivanka Vana Prelevic, a izvrsna producentkinja Svetlana Sosic.

Asistenti na dramaturgiji su Ivana Dedic i Balsa Pocek, a asistent rezije Idriz Dokaj.

U predstavi igraju: Srdan Grahovac, Dusan Kovacevic, Julija Milacic, Dragan Racic, Ana Vujosevic, Nada Vukcevic, Zaklina Ostir, Slavko Kalezic, Jadranka Mamic, Momcilo Picuric, Olivera Vukovic, Slavisa Curovic, Petar Buric, Miso Obradovic, Slobodan Marunovic, Emir Catovic, Stevan Radusinovic, Radmila Bozovic, Kristina Obradovic i Zoran Vujovic.

Kako saopstavaju u CNP-u, predstava “Ocevi su gradili” je dokumentarna kritika ljudske pohlepe koja se do krajnjih granica koristi vlastitim autenticnim prostorom i vremenom, a izvedena je u zanru politickog kabarea. Tuzne, potresne, humorom ili ironijom obojene scene artikulisu zajednicki problem kojeg generisu kapitalisticki sistem, finansijska kriza i mijenjanje ili pak propadanje osnovnih ljudskih vrijednosti, pri cemu se neprekidno potresno zadire u ono izlozeno, ranjivo i povrijedeno u covjeku, tj. u sustinu ljudskosti same.